Txapeldunorde

19 urterekin, Zuhaitz Gurrutxagak bere bizitzako ametsa bete zuen: Realarekin Lehen Mailan debutatzea. Gipuzkoako harrobiko harribitxiak zaleak eta prentsa liluratu zituen, baina gero eta presio handiagoa sentitzen hasi zen: «Zelaian huts egiteko beldur handia neukan. Futbola gorrotatzera iritsi nintzen, ikaragarri sufriarazten zidan-eta». Udako gau batean, buruak eztanda egin eta pentsatu zuen betiko erotu zela. Ez zuen hitzik gertatzen zitzaiona izendatzeko, ez zen ausartzen inori kontatzen, eta futbol zelaietan ahal bezala disimulatzen saiatzen zen. Gurrutxagak Realarekin txapeldunorde titulua lortu zuen egunean bertan, ama hain harrituta geratu zen haren portaerarekin, ze zoriz topatu psikologo bat eta haren kontsultara eraman zuen.

Gurrutxaga gainbehera joan zen Lehen, Bigarren, Bigarren B eta Hirugarren Mailako taldeetan jokatuz, borrokan ziharduen bitartean antsietatearen, depresioaren eta trastorno obsesibo-konpultsibo larri baten kontra. Bitxiena da sekula ez zuela galdu umorea. Botak eskegi zituenean, eszenatokietara igo zen monologo oso dibertigarrietan kontatzera futbol profesionaleko barrunbeak, bere batailatxoak, kirolean eta sexu kontuetan izandako deskalabruak, era askotako porrot ezin xelebreagoak. Bere umore sen sakon eta samurrari esker, bakeak egin zituen futbolarekin eta bere buruarekin.